Onder deze pakkende leuze organiseerde de stichting Het Indisch Huis op zaterdag 11 mei en zondag 12 mei 2002 in Den Haag een weekend voor Indo-jongeren.
"Djangkrik" was aanwezig bij het zaterdagmiddag-gedeelte en met enige verbazing, want dat het "Indo-zijn" onder jongeren nog zo leeft en nog zo levendig wordt beleefd, was toch toch wel een verrassing.

Aangezien "Djangkrik" niet meer tot de jongeren gerekend kan worden, was het prettig om te zien dat er nog meer 2^e generatie-Indo’s nieuwsgierig waren naar wat de moderne Indo-jeugd bezig houdt.
Het Indisch Huis, een prachtige omgeving met veel sfeer, was goed bezet; niet te druk en niet te leeg. Het geheel gaf een "senang" huiskamergevoel. De koffie wordt er geschonken in on-Haagsche koppen, dat is meteen al een mooie binnenkomer!

Gestart werd met een talkshow, op een professionele manier ingeleid door Ricci Scheldwacht, journalist van HP/De Tijd. Als u misschien nog eens op een korte, duidelijke en heldere manier aan iemand wil uitleggen wat Indo’s feitelijk zijn, dan hebt u aan Ricci een goede, want hij kan dat in amper een minuut.
Dat uitleggen, steeds maar weer, was iets wat Ivar (soulzanger) vaak in interviews moet doen; daar kun je natuurlijk op een gegeven moment moe van worden, maar voor Ivar geen reden om het dan maar te laten, integendeel.
Behalve Ivar zaten als gasten bij de talkshow Mylène Hanson (Universiteit van Utrecht), Reza Kartosen (Very AzN) en Quincy van Sleuwen (Darah Ketiga).

Wat is dat nou, dat Indisch zijn, vroeg iemand uit het publiek ergens halverwege de talkshow.
Voor Mylène Hanson is dat een eigenlijk niet uit te leggen gevoel. Natuurlijk heeft het te maken met eten, gewoonten, culturele aspecten, bepaalde belangstelling, je eerder en anders op je gemak voelen onder Indo’s dan onder totoks. Maar verder blijkt het toch wat moeilijker onder woorden te brengen dan menigeen denkt.
Historie blijkt wel een zeer belangrijke rol te spelen, de koloniale tijd is het basisgegeven waar je niet omheen kunt wil je van Indo’s kunnen spreken. De kinderen van een Nederlander die nu met een Indonesische trouwt, kun je niet met Indo’s aanduiden, daar was iedereen het unaniem over eens.

Maar hoe bepalend dat koloniale verleden ook is, de huidige jongere generatie blijkt behoorlijk wat interesse te tonen voor het Indonesia van nu als je afgaat op de Indonesische symbolen waar men soms mee loopt te "pronken" zoals de garuda en het rood-wit en daarbij het willen leren van het bahasa Indonesia.
Dat de oudere Indo-generatie wel eens pijnlijk getroffen zou kunnen worden door deze symbolen was iets waar toch even over nagedacht moest worden.

Het fenomeen Asian Party’s mag zich heugen in een groeiende belangstelling ook onder Indo-jongeren. Asian Party’s zijn feesten waar met name jongeren met een zuid-oost-Aziatische achtergrond zich uitleven. Meestal vinden ze plaats in het westen en midden van het land. Muziek voornamelijk R&B, hiphop, black music, 2-step.

Internet is een medium waarop Indo-jongeren zich uiteraard manifesteren. Op deze zaterdagmiddag kregen we daar twee voorbeelden van te zien. Ten eerste flitste "Very AzN" (spreek uit: very asian) over het scherm gepresenteerd door Reza Kartosen. Very AzN presenteert zich als "het eerste Nederlandstalige mediaplatform dat zich voor 100% richt op jonge aziaten in Nederland". Jongeren met een zuid-oost-Aziatische achtergrond, waaronder Indo’s, hebben op deze website contact met elkaar over asian party’s, muziek, film, kleding en over hun aziatische achtergrond. Of zoals een van deze AzN-ers zegt: "De AzNs komen steeds meer naar buiten. I mean, ze laten zich steeds vaker zien. De jeugd is ook veel trotser op hun afkomst dan voorheen. Ze komen veel op AzN-parties om in contact te komen met 'soortgenoten' en ze zijn erg geïnteresseerd in hun afkomst".

Hoewel niet 100% fit presenteerde "Merah" (zijn echte naam is Djangkrik ontschoten) met veel enthousiasme de website van de "South Side IndoCrew".
De South Side IndoCrew is opgericht door een groep Indische jongeren waarvan het merendeel in het zuiden van Nederland woont. Zoals op hun website staat te lezen: "Veel Indische jongeren weten helaas niet waar hun oorspronkelijke ‘roots’ vandaan komen en willen weten waarom ze nu eigenlijk anders zijn."
De SSIC wil de Indisch/Indonesische cultuur onder jongeren promoten en doet dat door middel van het organiseren van dance parties.

Bij de SSIC is het besef doorgedrongen dat voor het uitdragen van hun missie dance parties alléén niet voldoende zijn. Daarom is er een samenwerkingsverband opgezet met "Darah Ketiga", een groep jongeren die officieel verbonden is met Vereniging Tokeh, vertegenwoordiging van Vereniging Indische Nederlanders (V.I.N.) in Noord-Brabant. Darah Ketiga (Derde Bloed) trekt inmiddels Indo-jongeren uit heel Nederland en niet alleen maar uit Brabant. Darah ketiga is ontstaan vanuit een gevoel dat Indische jongeren bij zichzelf misten, maar dat ze wel onder Molukse jongeren vonden: samenzijn, eenheid en cultuurbehoud.
Om een indruk te geven van hetgeen Darah Ketiga doet, hier de agenda van hun bijeenkomst op 30 maart 2002:

Thema : Indische jongeren na Indië.
De jeugd van Darah Ketiga komt met leden van andere (Indische) jongeren uit het land bij elkaar om te discussieren, met elkaar te praten, naar lezingen van heer V. Phefferkorn von Offenbach en heer W. de la Rambelje (voorzitter.Vereniging Indische Nederlanders) te luisteren over het fenomeen "Indo zijn". Er wordt ook nog gedanst op CD muziek en als het meezit, treedt er een band op.

Na talkshow en internet-presentaties werd deze zaterdagmiddag afgeloten met de quiz "de jongere generatie langs de Indische meetlat". Natuurlijk deed iedereen mee, ook de oudere aanwezige Indo’s, want het was veel te leuk om je afzijdig te houden. De jury, bestaande uit Esther Wills en Alfred Birney moest uiteindelijk uitmaken wie van de aanwezigen een van de vijf toegangskaarten voor de Indo4Life! party later op die avond had gewonnen. De quiz bracht menig lachsalvo teweeg, wat wil je ook met multiple choice vragen als:

Of: