Marguerite vertelt...

Beste mensen,

Wally Schwab heeft mij gevraagd of mijn verhalen bij Djangkrik geplaatst konden worden. Dat vind ik een hele eer en ik hoop, dat de lezers hiermee hun herinneringen kunnen ophalen. Ja, ons Indie van vroeger is iets wat geen van ons ooit zal vergeten, de een heeft er langer dan de ander gewoond, velen zijn er geboren, maar allen delen wij de liefde voor het verleden.

Hier is mijn stukje levensgeschiedenis in een nutshell, waarmee ik mezelf introduceer.

Mijn vader was in Semarang in 1914 geboren en mijn moeder in 1918 in den Haag. Als totok ging zij voor de oorlog op eigen stoom naar Indie, het land van de toekomst, waar ze mijn vader in het Tjikini zwembad ontmoette. In Februari 1942, met de Jap op hun hielen, trouwden ze in Batavia. Enkele dagen daarna werd mijn vader tot landstormsoldaat gebombardeerd en werd naar Bandoeng gestuurd. Al gauw werd hij tesamen met anderen opgepikt en in een kamp in Tjimahi gezet.

Mijn moeder is tegenover haar tante in de Bondowoso laan gaan wonen, want zij verwachtte mij en durfde niet alleen in haar huisje te blijven. Ik ben eind November 1942 geboren en toen ik een maand oud was, werden wij het kamp Tjideng ingestuurd.

In Februari 1946 werden wij met de boot naar Nederland gerepatrieerd. Hier kreeg ik er een zusje bij. Vaders firma waar hij voor de oorlog werkzaam was, heeft hem al gauw terug geroepen. Wij volgden pas in 1947, toen gezinshereniging mogelijk was, omdat hij toen huisvesting voor ons allen had gevonden. Wij woonden toen op de van Heutszboulevard in Batavia. Al gauw werd ik naar de kleuterschool gestuurd. Vanaf deze tijd in Indie gaan mijn bewuste herinneringen. Tandjong Priok, Manggarai, Capitol, dan de lagere school, de CAS aan de Tegalweg. Kleine uitstapjes in vakanties naar Bandoeng waar vaders broer woonde.

Het is de fijnste tijd van mijn jeugd geweest.

Toen weer een verlof aanbrak in 1952 ben ik in Nederland achtergebleven, terwijl mijn ouders en zusje weer terug gingen naar Indie. Zij zijn daar tot 1957 gebleven. Hiermee kwam een eind aan mijn vaders tijd in zijn geboorteland- na 43 jaar.

In Nederland heb ik mijn man leren kennen en na een jaar in London gewoond te hebben zijn wij in 1966 getrouwd en in 1967 naar Australie met een baby geemigreerd.

Wij wonen hier al 37 jaar, midden in het bos en hebben eerst een appelboomgaard gehad en de laatste paar jaren een vineyard. Wij hebben 3 kinderen, 2 meisjes en een jongen. Onze zoon is getrouwd en wij hebben 2 tjoetjoes. Geen van de kinderen wonen meer thuis.

Wij staan nu aan het eind van een werkleven en op het punt om te retiren. Als het land verkocht is, dan verhuizen wij naar de tropen, waarschijnlijk naar Darwin. Dicht bij Indonesie  en het doet daar erg veel aan Indie denken.

Dat was een beknopte geschiedenis over mezelf.

Als kind in Holland heb ik altijd met mijn moeder "moeten" corresponderen en hieruit is mijn liefde voor schrijven gesproten. Stapels brieven zijn in mijn archives opgeborgen....

De gedichtjes en schrijverij vind ik gezellig, dat komt zo spontaan naar boven, maar eens zal de stof hiervoor uitgeput zijn.

Ik wens alle Indo vrienden veel leesgenoegen,

Marguerite.

                                                                                                   Marguerite 2003.